Yesterday is a foreign country | Vier eeuwen UU: verhalen uit het universitaire leven

Dr. David Baneke

Weet u nog, de vroege 21^e eeuw? Toen we nog vaste PC’s op onze bureaus hadden, met van die grote schermen, geen flatscreens? En daarnaast nog stapels papier? Het was een mooie, maar achteraf bizarre tijd. Het Wentgebouw (‘de ponskaart’) stond nog, veiligheidsvoorschriften werden nog ouderwets genegeerd, en er werd nog gedronken en gerookt op de universiteit. Kijk maar naar de foto’s van 20 jaar geleden die de Bètafaculteit vorig jaar publiceerde.

Geschiedenisstudenten leren om uit te kijken naar vreemde elementen in het verleden: wat begrijp je niet, wat lijkt bizar in moderne ogen? Beschouw het verleden als een vreemd land met vreemde gewoontes. En als iets er niet vreemd uitziet, moet je je altijd afvragen of je toch niet teveel met moderne ogen kijkt. Hadden 18^e-eeuwse hoogleraren echt dezelfde onderzoeksvragen als hedendaagse onderzoekers? Of zien we toch achterliggende verschillen over het hoofd?

De Bètafaculteit heeft deze les duidelijk ook geleerd. Niet over het verre verleden, maar over 2005, nog binnen ‘living memory’ van veel huidige medewerkers. Gisteren, voor een historicus. Dat zegt misschien iets over de verschillende tijdsbeleving van historici en bètawetenschappers. Iets wat je ook merkt aan de publicatiecultuur en de omgang met deadlines. Geschiedenis is een prachtig vak, en mijn collega’s zijn fijne mensen, maar het lijkt soms alsof historici deadlines beschouwen als vage indicaties voor wanneer ze met iets moeten beginnen.

Gelukkig is de Werkgroep Utrechtse Universiteitsgeschiedenis wel op tijd, met het oog op het vierde eeuwfeest van de UU in 2036. Ver weg voor Bètawetenschappers, morgen voor een historicus.